مقررات مسکن: شهرهایی که صدمه می بینند بررسی ملی


جهانگردان با افق رو به رو می شوند ، از جمله خانه های ویکتوریایی معروف به “خانمهای نقاشی شده” در سانفرانسیسکو ، 2008. (رابرت گالبرایت / رویترز)

شهرهایی که ساکنان جدید را نمی پذیرند ، پیشرفت نمی کنند.

منn پس از COVID-19 ، اطلاعات اولیه نشان می دهد که تعداد کمی از آمریکایی ها در واقع از شهرها فرار می کنند. این بدان معناست که کمبود مسکن در مترو پرطرفدار آمریکا برطرف نخواهد شد که این امر قیمت ها را در مکان هایی مانند آستین افزایش می دهد و از مقرون به صرفه تر شدن شهرهایی مانند نیویورک جلوگیری می کند. و این بدان معنی است که جوامع ما باید یافتن یا ساختن خانه ها را برای آمریکایی ها آسان کنند تا بحران مهلک بهداشتی بحران مسکن ترسناک ما را بدتر نکند.

بحران شهری امروز واقعاً داستان دو شهر است: نیویورک و سانفرانسیسکو. درخواست های جابجایی از نیویورکی ها که از United Van Lines استفاده می کنند 52 درصد بالاتر از میانگین کشوری در ماه سپتامبر و 128 درصد بالاتر از نرخ ملی در سانفرانسیسکو بود ، که بیش از هر منطقه مهم دیگر مترو در ایالات متحده است. هر دو شهر با 80٪ جهش در فعالیت متحرک Hire A Helper از مارس به ژوئن روبرو شده اند. جای تعجب نیست که تعداد علائم فروش در سپتامبر سالانه 51 درصد در سانفرانسیسکو و 20 درصد در نیویورک افزایش یافت. تحقیقات زیلو دریافت که جدا از این دو شهر ، “بازارهای مسکن حومه در مقایسه با بازارهای شهری با سرعتی نامتناسب رشد نکرده اند.”

افرادی که از این شهرهای بزرگ خارج می شوند به جای فرار از کشور ، به شهرهای بزرگ دیگر می روند: مکانهایی مانند لس آنجلس ، آتلانتا و تمپا برای مهاجران از نیویورک و سیاتل ، آستین و شیکاگو برای کسانی که سانفرانسیسکو را ترک می کنند. در سطح ملی ، محبوب ترین مقصد خریداران مسکن در RedFin ساکرامنتو ، آستین و لاس وگاس هستند که نشویل بزرگترین تقاضای سال گذشته را در میان متروهای بزرگ تجربه کرده است. در تحلیل LinkedIn از جویندگان کار ، جکسونویل ، سالت لیک سیتی و دوباره ساکرامنتو به عنوان برندگان بزرگ معرفی شد ، در حالی که شدیدترین افت در نیویورک و سانفرانسیسکو بود. ضرر در ایالت کالیفرنیا و نیویورک سود فلوریدا ، تگزاس و تنسی است.

در همین حال ، قیمت مسکن در سراسر کشور بیشترین افزایش سالانه را تجربه کرد که ناشی از افزایش خریداران مسکن در رقابت برای عرضه مسکن ناچیز بود. از ماه اکتبر ، متوسط ​​قیمت خانه در مقایسه با سال گذشته 15 درصد افزایش یافت ، که بخشی از آن کاهش 29 درصدی سالانه خانه های موجود برای فروش است – کمترین میزان ثبت شده. در حالی که مسکن جدید تک خانواده در ماه سپتامبر افزایش یافت ، در بیشتر سال نیز عقب بود و مسکن چند خانواده آغاز شد و مجوزها به صورت سالانه کاهش می یابد. در حالی که ساخت و سازهای نوآورانه برای ساخت و سازهای جدید در ماه سپتامبر به طور قابل توجهی در شمال شرقی افزایش یافته بود ، اما در جنوب و غرب با یک رقم افزایش یافت و در مقایسه با سال گذشته در غرب میانه تقریباً 33 درصد کاهش یافت.

پیش بینی می شود سال آینده کمبود مسکن در کلانشهرهای بزرگ آمریکا بیشتر شود. تیلور مار ، اقتصاددان برجسته شرکت Redfin گفت: “تأمین خانه ها بیش از هر زمان دیگری تنگ است و قیمت خانه ها با سریع ترین نرخ در سال های اخیر در حال افزایش است.” بر اساس گزارش Upwork ، بیش از 23 میلیون آمریکایی قصد دارند به دلیل انعطاف پذیری کار از خانه نقل مکان کنند ، انتظار می رود که شهرهای بزرگی مانند نیویورک و سانفرانسیسکو بیشترین ضربه را به دلیل هزینه های بالای مسکن متحمل شوند. همچنین تعداد بیشتری از افراد به فضای زندگی موجود شلوغ شده اند و آنها را به عایقی خشک برای عفونت های کشنده تبدیل می کنند. اکنون تعداد بیشتری از جوانان آمریکایی نسبت به دوران رکود بزرگ در خانه زندگی می کنند و جمعیت بیشتری در مترو بزرگ حضور دارند. و بیکاری زیاد در شهر نیویورک از سال 2005 تاکنون به کاهش 45 درصدی ازدحام شدید شهر که به عنوان بیش از یک و نیم نفر در هر اتاق خواب تعریف می شود ، کمک نکرده است.

دو طبقه از شهرهای آمریکا باید بر ما تأثیر بگذارند: کسانی مانند نیویورک و سانفرانسیسکو با یک دهه کمبود مسکن شدید که منجر به کمبود مقرون به صرفه می شود (که با مشکلات اقتصادی امروز تشدید می شود) ، و کسانی مانند آستین یا ساکرامنتو که افزایش تقاضا بیش از ظرفیت ساختن. در دهه گذشته ، نیویورک تعداد واحدهای مسکونی کمتری نسبت به دوران رکود بزرگ ساخته است و اجاره ها حتی پس از پرواز همه گیر همچنان از نظر تاریخی بالا هستند. در همین حال ، فقط 128 نفر از اعضای شبکه قبل از امسال به منطقه مترو آستین نقل مکان کردند ، اگرچه این شهر به گرانترین بازار مسکن در تگزاس تبدیل شده است.

در هر دو مورد ، موانع نظارتی غیرضروری و سنگین ، تهیه مسکن را با افزایش تقاضا و افزایش قیمت مسکن ، دشوار می کند. قوانین و مقررات مربوط به منطقه بندی محلی تعیین می کند که چه چیزی می توانید بسازید ، کجا می توانید آن را بسازید و چه کسی می تواند کجا زندگی کند. در نتیجه ، اجاره و قیمت مسکن در دو دهه گذشته سریعتر از درآمد افزایش یافته است ، به ویژه برای شهرهایی که بازار کار خوبی دارند – روندی که همه گیری فقط بدتر شده است.

پاسخ ساکنان بیشتر باید خانه های بیشتری باشد. در بسیاری از مناطق نشویل ، می توان دو خانه را در بسیاری از خانه ها ساخت که قبلاً تنها دارای یكی بودند ، سیاست معقولی كه نیمی از ساخت مسكن جدید را در سراسر كشور تسهیل كرده است. اورگان اخیراً تمام این دوبلکس ها را در سراسر کشور و همچنین سه گانه ها را در شهرهایش قانونی اعلام کرده است ، در حالی که پورتلند داوطلبانه با اجازه دادن به طیف گسترده ای از انواع “مسکن های متوسط ​​از دست رفته” در سراسر شهر قدم به جلو برداشت. جای تعجب نیست ، هنگامی که از آمریکایی ها خواسته شد تا خانه های خود را تا آنجا که ممکن است متراکم کنند ، 73 درصد به رای دهندگان Redfin گفتند “در حیاط من نیستند”. با این حال ، توافق گسترده ای مبنی بر نیاز بیشتر مسکن در آمریکا وجود داشت. اجازه ساخت و سازهای جدید هنوز هم می تواند محبوب باشد: نیمی از مردم مینه سوتا ، اعم از دموکرات و جمهوری خواه ، مخالف قوانین منطقه بندی هستند که “دوبلکس ، سه تایی و آپارتمان در خانه های یک خانواده” را ممنوع می کند. نیویورک تایمز پرسشنامه. در نیویورک ، موسسه منهتن دریافت که نزدیک به 60 درصد از قوانین سست کردن کاربری اراضی پشتیبانی می کنند تا مسکن بیشتری فراهم شود.

سیاست های ایالتی و فدرال می تواند به شهرها در جستجوی افراد جدید کمک کند. تنظیم 60 ساعت “ساعت پرتاب” برای مراحل مجوز ، همانطور که مینه سوتا انجام می دهد ، یا روند درخواست تجدید نظر به سبک نیوهمپشایر برای برنامه های رد شده در منطقه بندی ، احتمالاً منجر به ساخت خانه ها با سرعت و مقرون به صرفه خواهد شد. در سطح فدرال ، قانون دو طرفه “بله در حیاط خلوت من” ، که در ماه مارس توسط پارلمان تصویب شد و مجلس سنا برای بازگرداندن آن به آن احتیاج دارد ، به شهرها مجال گفتگو می دهد تا با کاهش مقررات و مصوبات ساده. نکته مهم این است که این اصلاحات از پایین به بالا و تنظیم قانون ، ضمن تضمین آزادی و حقوق مالکیت افراد آمریکایی ، تصمیم گیری محلی را ترک می کنند.

ساکنان شهرهای آمریکا نسل های متمادی “خداحافظی با همه اینها” بوده اند و موج های جدیدی از ساکنان شهری همیشه جای آنها را گرفته اند. با این وجود در دهه های اخیر ، ما این روند جزر و مدی مهاجرت را تعطیل کرده و جریان همه به جز ثروتمندان را به جوامع با بیشترین پتانسیل مسدود کرده ایم. بیماری همه گیر COVID-19 باید فرصتی برای شهرهای در بحران باشد – مانند نیویورک و سانفرانسیسکو – و همه شهرهای دیگری که با مهاجران جدید رونق بیشتری می گیرند تا از استقبال بیشتری برخوردار شوند و امکان مسکن بیشتر را فراهم کنند. شهرها با COVID-19 نمی میرند ، اما ما می توانیم به آنها زندگی جدیدی ببخشیم.

مایکل هندریکس مدیر امور ایالتی و محلی در انستیتوی منهتن است که به تازگی ابتکار عمل خود در شهر نیویورک: تولد دوباره را آغاز کرده است.




منبع: star-news.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>